65. De Cultuur Cluster

Amsterdam is definitief herrezen! Behalve Ajax dan natuurlijk. Gisteren bezocht hij voor het eerst de nieuwe bibliotheek. Inmiddels zo vaak geprezen dat hij alleen hoeft te concluderen dat het allemaal waar is. Een briljant gebouw. Je hoeft de boeken bij wijze van spreken niet meer te lenen met de banken en stoelen die ze daar hebben neergezet. Je hoeft eigenlijk met de openingstijden van 10:00 – 22:00 alleen nog maar naar huis om te slapen. Prachtige tijdschrift afdeling ook, ruim opgezet, met fijne tafels en designerstoelen waarin je heerlijk door L’Uomo Vogue (met artikel over Daft Punk wier leren pakken blijkbaar exclusief door Dior zijn gemaakt en er komt een Prada aftershave aan), i-D of The Wire kan bladeren (het is meteen de herontdekking van het tijdschrift.) En het mooie is dat het de zoveelste treffer is een reeks van gebouwen die in een cluster liggen: Het Bimhuis, Club 11 en daaronder het Stedelijk CS. Het laatste kom je altijd minstens een interessant kunstwerk tegen. Vandaag dus deze geniale Boeddha die zichzelf op televisie bekijkt.



Dit alles 5-10 minuten fietsen vanaf zijn voordeur (de windrichting blijft immers een factor.) Lang leve Mokum!

47. Amsterdam

Middagje Stedelijk. Interessante tentoonstelling Mapping The City met veel mooie filmbeelden (de jonge Willem de Ridder en Wim T. Schippers op een charmante dérive toer) en foto’s. De meest indrukwekkende, onvermijdelijk haast, de kleurenfoto’s van Ed van der Elsken van een zomer in Amsterdam ergens begin jaren zeventig. Zijn ‘Een liefdesgeschiedenis in Saint Germain des Prés’ die permanent in het Stedelijk hangt heeft hem nooit veel gedaan (al was het omdat de romantische mythe/”het echte leven” van Parijs hem koud laat.) Maar deze foto’s…fascineren. Omdat ze echt zijn, in de zin dat hij die kleuren herkent, de kleuren van een verdwenen realiteit. En omdat het een vrolijke chaos vormt van normale mensen in de stad die echter stuk voor stuk iets excentrieks bezitten, geen groot gebaren maar kleine dingen…een fietsconstructie, het natuurlijk gespierde lichaam van een shirtloze baardmans, de zorgloze afwezigheid van de bh, kortom de hele mythe van de jaren zeventig mythe ontmaskert als waarheid, compleet door het alledaagse doorvlochten. Wat hem doet afvragen: waar zijn al die mensen nu? Waar is die energie? Het optimisme? Hoe kijken ze terug op die tijd? En wat is er eigenlijk veranderd? Technologie in al zijn facetten, zeker. Maar de foto’s vangen ook een laatste moment, voor de eerste heroïne golf, het onbegrip van de Bijlmer, de Nieuwmarkt rellen, de haast systematisch verpaupering en daaropvolgende tegenaanval die onvermijdelijk leiden tot “1980”. Vreemd hoe in zijn herinneringen het Amsterdam van de begin jaren zeventig altijd zonnig is, dat van de periode 1976-1980 doorlopend grijs en regenachtig.

4. Abe Duque @ Club 11

Eindelijk een keer naar Club 11 gegaan in het voormalige PTT-gebouw wat zoiets als de perfecte club blijkt te zijn. Werken alleen maar vriendelijke mensen. Er is een lange gang met graffiti, een lift (met electro als soundtrack) naar de elfde etage en dan loop je door het restaurant naar de dansvloer, die ruim is maar ook niet te groot. Belangrijk detail: in tegenstelling tot rockpodia loop je niet aan een kant vast waardoor de dansvloer niet constant in beweging is met zenuwlijers die er niets te zoeken hebben. Het is sowieso niet overdreven druk. Mooie grote projecties met gruizige films van de Amsterdamse havens. Het geluid helder en op een geciviliseerd niveau. En daar onder het uitzicht, een compleet beeld van Amsterdam bij nacht. Een club die je alleen denkt tegen te komen in een William Gibson verhaal. Japans. Vaak moet hij de neiging weerstaan om naar de stad toe te dansen. Een vreemde gewaarwording om dansen tot nu toe altijd een in zichzelf gekeerde bezigheid is geweest, iets dat je in een afgesloten wereld doet, waar gedachten niet kunnen ontsnappen. Nu volgen zijn ogen nachtbussen, vraagt hij zich af waar auto’s naar toe gaan op dit tijdstip.

(Abe Duque draait een puike set. Strak, met een hoog acidgehalte. En acid verveelt nooit, blijft immer mysterieus. Een goede mix van nieuwe tracks en sardonische klassiekers van Bam Bam (‘Where’s Your Child’), Phuture (‘Rise From Your Grave’) en Tyree (‘Video Crash’). Mooiste nummer van de nacht een extatisch opbouwende en opbouwende track met een subtiel saxofoonmotief in de stijl van ‘Hi-Tech Jazz’ (Galaxy 2 Galaxy) maar minimaler, dwingender en veel beter.)