13. Love’s Body

“Get the nothingness back into words. The aim is words with nothing to them; words that point beyond themselves; transparencies, empty words. Empty words, corresponding to the void in things.”





Nog zoiets waar hij jarenlang naar op zoek was totdat hij bij amazon.com moeiteloos 2e hands voor 1 dollar een eerste editie paperback kon ophalen (het tijdperk is aangebroken voor de oplossing van al zijn obsessies.) Norman O. Browns Love’s Body (1966) de opvolger van een van zijn favoriete theorieboeken Life Against Death dat hij ergens in 1992 las. Love’s Body is misschien het ultieme jaren 60 boek, een verzameling aforismen (en zo schrijven zijn andere favorieten uiteindelijk ook: Wilde, Nietzsche, Barthes) die kwistig gebruik maakt van citaten uit psychoanalytische werken, filosofie, De Bijbel, Oosterse religie, McLuhan, William Blake, Joyce, Duitse en Franse dichters om zo een totaal uitzinnig Dionysisch-Katholiek-Psychoanalytisch wereldbeeld te vormen. Hij vindt het eigenlijk wel zoiets als de waarheid benaderen. Freud was een radicaal maar wat hem nog het meeste verbaast aan Love’s Body hoe extreem de generatie na hem was, Klein, Roheim, Ferenczi en Fenichel…denkbeelden waar je nu niet meer mee moet aankomen.

Het is een boek waar hij nog jarenlang naar zal grijpen, favoriete fragmenten herlezend waar hij het mysterie nog lang niet van heeft ontcijferd.

De vraag die hem tijdens lezing heeft beziggehouden is: wat zou nodig zijn om hem te doen geloven? Een soort Dionysisch Katholicisme is nooit ver weg (al is het protestantisme light van moeders kant niet zonder invloed in zijn doen en laten) Het grootste obstakel is natuurlijk dat hij niet in God gelooft. En toch kan hij een soort psychedelisch katholicisme herkennen in Love’s Body waar hij niet ongevoelig voor is maar waar in een persoonlijk eisenpakket geen paus wordt erkend, de Apocalyps als een fabeltje wordt afgedaan evenals de hemel en hel (zodra er sprake is van straf haakt hij af.) Hij is kortom erg gecharmeerd van het idee van het Koninkrijk Gods als een direct realiteit, in het nu, toegankelijk tijdens het leven.



Ergens voelt hij dat in de jaren zestig een kans is gemist om een futuristisch Christendom te scheppen, een psychedelische reformatie als het ware (de referentie is altijd het trippende schizofrene meisje in Altered States: “I felt like my heart was touched by Christ.”) Missen in kerken als de kathedraal van Brasilia, LSD als het lichaam van Christus en muziek van Penderecki, Messiaen, Stockhausen, Coltrane om een goede fusie, teweeg te brengen. Een moleculair christendom.

7. Schrijven en Toeval

Het eerste boek dat hij openslaat nadat Sunn 0))) Paradiso heeft proberen omver te blazen is Norman O. Browns Love’s Body (een andere keer meer daar over), het hoofdstuk Fire waar hij net aan toe is en waar alles panklaar is om de ervaring Sunn 0))) te duiden, bijvoorbeeld:

“Set fire to the sacrifice. The sacrificial fire, the sacrificial food; the food is fuel. All things are food, are fire. The real prayer is to see this world go up in flames.”

Hij kan de loutere en uiteindelijk vrolijke ervaring van Sunn 0))) niet duiden als een puur negatieve (de helletocht, het hart van de duisternis, etc.) Zoals de groepsnaam suggereert stralen ze als een zon, wat eigenlijk beide combineert (Brown iets later: “The unity of life and death as fire.”) De zon (vuurbal) als brenger van leven en dodelijke straling, de hel die leven schenkt.

Wat hem er aan fascineert is hoe vaak hij, wanneer hij een stuk schrijft, precies een juiste zin, een perfect citaat vindt door schijnbaar op goed geluk een boek te openen. Vaak klinkt het gewoon juist, koestert hij zijn geluk en moet de lezer maar zijn connectie nabootsen en soms heeft hij het vermoeden waar ongeveer iets moois is te vinden wat hij al gelezen heeft. Of werkt hij door associatie: hij verzint de term Existentialistische Acid (voor Plastikmans Closer) en weet dat hij aan het einde van hoofdstukken in De Mythe Van Sisyphus iets zal moeten vinden dat van pas komt en net alles elegant verbindt.