30. De Verplichte Deconstructie van 9/11

Het zoeken naar de waarheid achter 9/11 is voor hem geen zoektocht naar De Waarheid, die uiteindelijk toch onbereikbaar is (hoogstens kan men ooit een zeer plausibel scenario schrijven zoals DeLillo dat deed in Libra rond de JFK samenzwering.) Dat is wat de ware samenzweringstheoreticus hypnotiseert, de gloed van echte waarheid, alles kloppend, elke connectie gemaakt, ieder geheim ontrafelt. 9/11 moet voor hem allereerst radicaal in twijfel worden getrokken vanuit een politiek motief. Het is immers de hefboom geweest waarmee de War on Terror aan het rollen is gebracht en deze moet na het falen in Afghanistan, Irak en, op “indirecte wijze”, Libanon ten einde worden gebracht voordat, in een vlaag van koppigheid/waanzin/overmoed, een desastreuze aanval op Iran wordt ingezet. Dichter bij huis moet 9/11 verdacht gemaakt worden om definitief het gedachtegoed van Pim te ontmantelen, want heel eenvoudig: zonder 9/11 geen Fortuyn. De hele neoconservatieve/racistische beweging in Nederland die al wankelt kan zo een laatste, fatale zet krijgen waarna waarschijnlijk jaren, zo niet decennia, van reparatie zullen moeten volgen om het onderlinge wantrouwen te genezen. Als de twijfel aan 9/11 niet bestond, hadden we deze moeten verzinnen.

Gelukkig zijn we eervolle mensen, die het goede en het rechtvaardige voorstaan, en valt het officiële 9/11 verhaal aan zijn eigen contradicties en leugens uit elkaar. Als sociologisch fenomeen is het fascinerend omdat het een spanning laat zien tussen het failliet van ouderwetse en de kracht van nieuwe manieren van vertellen: het 9/11 Commission Report is puur lineair, een scenario uitkiezen en alles wat er niet inpast negeren (alsof er sinds het Warren Report nooit wat is veranderd.) Tegenhanger is de haast magische kracht van internet die een gebeurtenis “oneindig” maakt: elk beeld, elke uitspraak heeft een spookachtig bestaan gekregen en kan ons op ieder moment besluipen, vormt een ketting die steeds langer en zwaarder wordt. Wil je de jumpers hun tragisch val zien volbrengen? Dat kan (het zijn beelden die je in hun kille realisme waarschijnlijk nooit zal vergeten.) De voorzitter van de 9/11 Commission op verschillende momenten zien ontkennen dat de gebeurtenissen ook maar iets te maken hebben met het Midden-Oosten? Nieuwsuitzendingen bekijken vlak nadat vliegtuigen in de Twin Towers zijn gevlogen, waarin expliciet over een extra ontploffing onder in een van de torens wordt gesproken en Bin Laden direct als meest waarschijnlijke dader wordt aangewezen? Kritisch politiek/sociologische documentaires bekijken die het geopolitieke klimaat rond de gebeurtenis duiden? 9/11 is helemaal niet vijf jaar geleden, 9/11 is pas begonnen.,

27. Concurrerende narratieven

Het had iets uit DeLillo’s Underworld, de scène waar ergens begin jaren zeventig de Zapruder film door een groep mensen voor het eerst wordt aangeschouwd, behalve dat we allemaal allang die beelden kennen (de crash in de tweede toren zag hij live gebeuren.) En toch de beelden van 9/11 Eyewitness Hoboken die in De Melkweg te zien waren hadden iets spannends, avontuurlijks…alsof je een wond opnieuw openkrabt. Het geeft hem ook een gevoel van spanning in dat een nieuwe subcultuur wordt betreden, de 9/11 waarheidvinders. Hij probeert een ironische afstandelijkheid te houden maar voelt onvermijdelijk het magnetisme van het samenzweringsdenken.


En het is een verleidelijk narratief met een sleutelrol voor het zogenaamde WTC 7 gebouw dat als een onderliggende rots die wordt weggetrokken een lawine veroorzaakt waardoor het officiële narratief als een kaartenhuis in elkaar stort, die allerlei beelden, gebeurtenissen opnieuw arrangeert, nieuwe betekenissen geeft. Dat herarrangeren geeft een vreemde extase, een koortsig denken, een enthousiaste taal. Geen wonder dan dat het samenzweringsdenken een verslavend denken is, je eist meer connecties, heftigere kicks (en die heftigere kicks worden uiteindelijk het probleem van het denken: het wordt steeds groter, complexer...het denken wordt onnauwkeurig.) Alles wordt fascinerend, de meest afstandelijke chemische experimenten krijgen een antifascistisch potentieel. Het is de meest afschuwelijke, uitdagende, sublieme puzzel ooit, waarbij hij zich heel soms, tussen de kleur van branden, geluidsgolven, te snel bewegende, kankerverwekkende wolken weer realiseert dat de dood van duizenden mensen een abstract probleem is geworden.