83. Voltt 2008

Al jaren kost het hem moeite om naar een housefeest te gaan. Het gevoel van een rots tegen de berg oprollen. De valkuil van met-DVD-op-de-bank-liggen die wenkt. Op de fiets de overtuiging dat dit echt de laatste keer wordt, het officiële afscheid. En dan op het hoogtepunt van het feest, in het moment, is er steevast die gedachte: “waarom heb ik hier ooit over getwijfeld?” Het is kortom een strijd met het afschudden van het gewicht van het dagelijkse bestaan.

Gisteren was dan ook feest waar alles goed ging. Geen rijen, geen kinderachtig fouilleren, uitverkocht maar nooit echt druk, Villalobos al bezig met zijn marathon wanneer je om 23:15 (!) binnenstapt, de chemische facilitators doen hun werk en er zijn significant minder zuipers/tenentrappers dan voorheen.

De Drugstore Cowboy "the ants in the grass, they were just doing their own thing” verzuchting in volle glorie.



De hippie koning, in alles een goed en vriendelijk mens, was overigens scherp ondanks zijn aanzienlijke consumptie van al dan niet door het publiek aangereikte joints. Soms landerig, dan weer in volle vaart de Autobahn van de geest tegemoet, van die uitermate bizarre platen draaiend die je nooit meer zal horen of vinden, dan weer melancholische haast dubachtige momenten inlassend waaruit mysterieuze stemmen klinken (en hij is waarschijnlijk de grootste stemmen-DJ van het moment.) Zo muzikaal dat het werkt op de dansvloer en als pure luistermuziek (want ergens verlangt hij naar de club waar je je kan terugtrekken door op een comfortabele fauteuil te zitten, inclusief glas Glenmorangie of goede Ribera del Duero en pijp natuurlijk.)

45. Ricardo Villalobos @ Voltt

"Een reis door een jungle naar de essentie van Zijn en Ritme, een soort Apocalypse House." (OMC, uit de komende Subjectivisten weeklijst)

9. Koortsdromen

Het is alsof door de kou van de afgelopen weken de lente, opgekropt, harder toeslaat. Dat betekent dat zijn allergie hem bijkans vloert. ’s Nachts wordt hij geplaagd door koortsdromen. Is er iets vreemder dan de constante drammerige herhaling in die droomtoestand, alsof je in droomflarden wordt omwikkelt? Een ware Sisyphus kwelling, die zich dit keer concentreert rond onoplosbare ambtelijke regeltjes (met een visueel detail dat hij helaas is vergeten.) Wanneer hij wakker wordt voelt hij zich bevrijd…letterlijk losgesneden.

(handig, toevallig was hij de laatste tijd bezig met een hernieuwde poging om Thé Au Harem d’Archimède van Villalobos te ontcijferen. Het is inderdaad koortsdroomhouse, niet prettig maar fascinerend, droge mentale doolhoven waaruit ontsnappen onmogelijk lijkt.)